Šifra: R34 / Signo: R34

R34 (šifra: R34)

R34 ali železniška proga Maribor – Prevalje / državna meja je proga, ki je bila zgrajena med leti 1857 in 1863 kot del Koroške proge tedanje Južne železnice. 75 kilometrov enotirne neelektrificirane poti je ob svoji vzpostavitvi simboliziralo generator razvoja in močan potencial povezovanja Koroške ter ostalih Mariboru bližjih območij z urbanim središčem.

Danes proga kljub svoji prezenci zaradi preživete zasnove in tehnološke opreme izpričuje infrastrukturno amputiranost zgornje Dravske doline ter bržkone le še odslikava nek zdavnaj izgubljen čas.

Bolj kot kadarkoli prej proga čaka. Čaka na v prihodnost odmikajoč se boljši čas, ki zanjo nikoli ne napoči. A ne čaka le proga; zdi se, kot bi se čakanje posebej naselilo v ljudi, ki so hote ali nehote zaznamovani z izbiro železne ceste kot svojega ali poklicnega poslanstva svojih staršev: to so ljudje, ki živijo tam, kjer naj bi vse prej kot oni sami čakali drugi ljudje, pa se to ne zgodi: na postaji.

Ob štirih ali petih slabo napolnjenih potniških vlakih dnevno v vsako smer, izvzevši poletne počitnice in vse sobote ter nedelje, se življenje na postaji iz nekdanjega središča komunikacije spreminja v tiho, pozabljeno pričo izginulega vrveža. Prebivalci postaj pa v tire zmeraj bolj zro le še kot v lep grafični vzorec.

Okoliščine nastanka:

Avtor se proge spominja z vožnje na obiske svoje družine na Koroško v otroških letih. Sprememba stanja in dogajanja, povezanega s progo, je našla odslikavo v avtorjevih spominih ob nedavnem bežnem srečanju s progo in ga vzpodbudila, da današnje stanje zabeleži v seriji širše zajetih en-face portretov izbranih prebivalcev železniških postaj, kot živih prič današnjega življenja R34.

Izbor en-face portretov, ki so posneti neposredno z železniških tirov in z visoko globinsko ostrino vraščajo živo okolje (človeka) v neživ okvir infrastrukture proge (postaja), avtor utemeljuje z željo po poudarku statičnosti, ki naj spominja na pogled s stoječega vlaka na postaji in khrati sugerira tudi poseben »razglednično-pozdravni« motiv podobe.

Diahronični časovni zajem podob zaznamuje paleta različnih letnih časov, v katerih so fotografije nastale (jesen 2008 – jesen 2009).

R34 (Signo: R34)

R34 aŭ fervojlinio Maribor – Prevalje / ŝtata limo, kia estis konstruita inter la jaroj 1857 kaj 1863 kiel parto de la Karintia fervojo de la tiama Suda fervojo. 75 kilometroj de la unutraka neelektrizita vojo ĉe sia restarigo simboligis generatoron de disvolvo kaj fortan potencialon de kunligado de suda Karintio kaj aliaj al Mariboro proksimaj regionoj kun urbana centro.

Hodiaŭ la fervojo malgraŭ sia prezenco pro de travivita projekto kaj de teknologia ekipaĵaro atestas infrastrukturan amputon de supra Drava valo kaj verŝajne nur ankoraŭ reflektas iun iam perditan tempon.

Plie kiel kiam ajn antaŭe la fervojo atendas. Ĝi atendas al en estontecon malproksimiĝantan pli bonan tempon, kiu por ĝi neniam komenciĝas. Sed ne atendas nur fervojo; ŝajniĝas kiel atendado aparte loĝiĝus en homoj, kiuj estas vole aŭ nevole rimarkitaj per elekto de la fervojo kiel de sia aŭ de profesia misio de siaj gepatroj: tio estas homoj kiuj vivas tie, kie devus antaŭ ĉio ol ili solaj, atendi aliaj homoj, sed tio ne okazas: en stacidomo.

Ĉe kvar aŭ kvin malmultnombre plenigitaj pasaĝeraj trajnoj tage en ĉiu direkto, escepte someraj ferioj kaj ĉiuj sabatoj kaj dimanĉoj, vivo en stacio, el iama centro

de komuniko ŝanĝiĝas en silenta, forgesita atestanto de la malaperinta svarmo. Loĝantoj de la stacioj do en reloj ĉiam pli rigardas nur ankoraŭ kiel en belan grafikan specimenon.

Cirkonstancoj de la estiĝo:

Aŭtoro la fervojon memoriĝas el veturo vizite de sia familio al Karintio en infanaj jaroj. Ŝanĝo de ŝtato kaj okazado, ligita al fervojo, trovis esprimon en memoroj de aŭtoro ĉe freŝdata preterpasa renkonto kun fervojo kaj ĝi kuraĝiĝis lin, hodiaŭan staton noti en serio larĝe enkaptitaj rekten de portretoj elektitaj loĝantoj de fervojaj stacioj, kiel de vivaj atestantoj de la hodiaŭa vivo de R34.

Elekto de rekten portretoj, kiuj estas fotitaj rekte de fervojaj reloj kaj per alte profunda akreco enkreskas vivan medion (homon) en senvivan kadron de infrastrukturo de fervojo (stacio) aŭtoro motivigas per deziro por akcento de haltigeco, kia memorigu al rigardo el staranta trajno en stacio kaj samtempe sugestas ankaŭ apartan »bildkarte-salutan« motivon de la bildo.

Diakronika tempa ĉerpo de bildoj notas paletro de diferencaj sezonoj, en kiuj la fotoj estiĝis (aŭtuno 2008 – aŭtuno 2009).